Toyo Ito
معماری در طی روند تاریخی خویش همواره متأثر از فنآوریهای زمانه بوده است؛ تأثیرات غیر قابل انكار فولاد و بتن در پیدایش معماری مدرن، گواهی است بر این مدعا. لیكن طی سالهای اخیر كه پیشرفتهای عمدهای در تكنولوژی ساختمان و مصالح ساختمانی به وجود آمده است، شاهد حضور تأثیرگذارتری از جلوههای تكنولوژی در معماری هستیم؛ در این میان گاه معماری در سایه تكنولوژی قرار گرفته و گاه تكنولوژی با حضور مؤثر و البته نامحسوس خود در خدمت معماری بوده است.
Tower of Winds
تویو ایتو (Toyo Ito)، یكی از خلاقترین و تأثیرگذارترین معماران حال حاضر جهان، از جمله معمارانی است كه در آثار خویش، همواره در جستوجوی شیوههای نوین و تكنولوژیهای جدید برای پیوند میان تكنولوژی، طبیعت و معماری میباشد.
Sendai Mediateque
تویو ایتو در سال 1941 در ژاپن به دنیا آمد و در سال 1965 تحصیلات معماری خود را در دپارتمان معماری دانشگاه توكیو به پایان رساند. او در سال 1971، بعد از چهار سال كار در دفتر معماری kiyonori kikutake، دفتر معماری خود را با عنوان (urbot) urban robot تأسیس كرد كه بعدها در سال 1979 به تویو ایتو و همكاران (toyo ito & associates) تغییر نام داد. تویو ایتو استاد مدعو دانشگاه كلمبیای نیویورك، استاد افتخاری دانشگاه شمال لندن و عضو افتخاری AIA بوده است. او در طی دوران فعالیت حرفهای خود جوایز متعددی را كسب كرده است كه از مهمترین آنها میتوان به جایزه بنیاد معماری ژاپن برای پروژهsilver hut در سال 1986، جایزه هنری mainrich برای طراحی موزه yatsushiro در سال 1992، جایزه طلایی بهترین طرح ژاپنی در سال 2001 و مدال طلای سلطنتی انگلستان در سال 2006 اشاره كرد.
Serpentine Pavilion
برخی از مهمترین پروژههای تویو ایتو عبارتند از:
ـ White U (1976)
ـ Silver Hut (1986)
ـ Tower of Winds (1986)
ـ خانه Guest (1989)
ـ ساختمان T (1990)
ـ موزه Yatsushiro (1991)
ـ هتل P (1992)
ـ موزه Shimosuwa (1993)
ـ خانه S (1995)
ـ تالار Nagaoka (1996)
ـ مجموعه Resort (1998)
ـ خانه K (2000)
ـ sendai mediateque (2001)
ـ غرفه گالری Serpentine (2002)
ـ غرفه Brugge (2002)
ـ ایستگاه Motomachi Chukagai (2003)
ـ ساختمانTods (2004)
ـ فروشگاه Mikimoto (2005)
Tods Building
با نگاهی به آثار معماری، اندیشهها و حتی طرحهای چیدمانی (Installations) تویو ایتو، نوعی تلفیق مابین معماری و رسانههای نو، مابین دنیای طبیعی و دنیای دیجیتال در ذهن انسان تداعی میشود. او با بهرهگیری از تكنولوژی و تركیب مواد مختلفی چون شیشه، بتن و فولاد با دگرگونیهایی اغلب خطی در سطح و انتقال آن به حجم، به معماریهای متفاوتی (به ویژه در طرحهای چند سال اخیر خود) دست یافته است. از این منظر شاید بتوان معماریهای تویو ایتو را با آثار معماران سوئیسی، هرزوگ و دمورن (Herzog & De Meuron)، مقایسه نمود كه بیشتر مبتنی بر استفاده از تكنولوژیهای پیشرفته در طراحی سطح و پوسته بیرونی ساختمان هستند.
Mikimoto Building
تویو ایتو در پروژه اخیر خود برای فروشگاه جدید Mikimoto در توكیو، در ادامه طراحی مكعبهای منحصربفردی چون گالریSerpentine در لندن و ساختمان Tods در توكیو، مكعب متفاوت دیگری در داخل بافت شهری ایجاد كرده است. نمای فولادی فروشگاه Mikimoto كه شبیه پوست پلنگ میباشد، با سطوحی از شیشه پوشیده شده است. درخشش این نما در رنگهای مختلف بهویژه شبهنگام و انعكاس نمای آن در نماهای شیشهای ساختمانهای مجاور، جلوه خاصی به فروشگاه میبخشد. تویو ایتو در خصوص این طرح میگوید: «در این كار، من همان شیوهای را كه در ساختمان Tods تجربه كرده بودم، دنبال نمودم، اما اینبار به جای استفاده از بتن و تركیب بتن و شیشه در نما، از تركیب فولاد و شیشه در سطح نما استفاده كردم.»
Interior of Mikimoto Building
تویو ایتو درباره حضور تكنولوژی در آثار خویش میگوید: «معنی و مفهوم تكنولوژی در آثار من، طی دوران فعالیت حرفهایم، تغییر یافته است؛ در گذشته و كارهای قبلتر حضور تكنولوژی بسیار آشكار بود، در حالی كه اكنون شیوه استفاده از تكنولوژی در كارهای من تفاوت یافته است و من سعی در پنهان كردن آن در كارهایم دارم، در واقع به نوعی استفاده غیرمستقیم از تكنولوژی در معماری روی آوردهام. من به دنبال معماریای هستم كه مخاطب بتواند آن را لمس و احساس نماید، نوعی معماری برگرفته از واقعیت عینی.» بر این اساس، شاید بتوان كارهای اخیر تویو ایتو را كه اغلب فرمهایی مكعبگون با ساختارهای متفاوت و فضاهایی متنوع میباشند، نوعی معماری ملموس و احساسی در عین حضور ناملموس تكنولوژی دانست. 
Mikimoto Building
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
* عنوان یكی از اولین پروژههای تویو ایتو در سال 1977
